XX wieku.
Przez wszystkie te lata jedynym połączeniem ulicy była tylko kładka wiodąca na drugą stronę Fosy Miejskiej łącząca Neue Graupenstraße i Stadtgraben (sądową i Podwale) z Graupenstraße (Krupniczą). Później (w 1862) kładkę nad fosą zastąpiono trwałą przeprawą, a Neue Graupenstraße przedłużono o dalsze mniej więcej sto metrów do skrzyżowania z Gartenstraße (Piłsudskiego) i Gräbscherner Straße (Grabiszyńską), przez co oś Neue Graupenstraße–Graupenstraße (Sądowa–Krupnicza) zyskała status dość ważnej arterii staromiejskiej, i dokonano parcelacji gruntów dzielnicy Siebenhufen (pol. „Siedem Łanów”) Przedmieścia Świdnickiego, na której terenie położona jest ulica. Jeżdżące po Wrocławiu od 1877 tramwaje konne nie kursowały dzisiejszą ulicą Sądową, ale pierwsza wrocławska linia tramwaju elektrycznego, uruchomiona w 1893, wiodła z Grabiszyna przez Sądową i Krupniczą do placu Solnego i potem do Rakowca. Wzdłuż Neue Graupenstraße zaczęły powstawać nowe domy i kamienice czynszowe, w tym wzniesione około roku 1865 budynki przy dzisiejszej , które zachowały się do dzisiaj. Pod numerem 12 zlokalizowana była utworzona w 1862 wrocławska fabryka czekolady i kakao Oswalda Püschela, a pod numerem 11 – Skład Win i Spirytualiów „Mamlok und Söhne”.