W procesie HPHT (, wysokie ciśnienie, wysoka temperatura) odtwarzane są warunki podobne do panujących przy naturalnym powstawaniu diamentów 150–200 km pod powierzchnią Ziemi. Zarodek krystalizacji – niewielki kryształ diamentu – znajduje się w roztworze czystego węgla w roztopionym metalu (mieszanina żelaza i kobaltu z dodatkiem miedzi i niklu). Ciśnienie wynosi ok. 70 tys. atm, a temperatura >. Roztwór przykryty jest źródłem węgla, a na styku tych faz temperatura jest o kilkadziesiąt stopni wyższa niż w okolicy diamentów. Dzięki temu na górze reaktora zachodzi rozpuszczanie węgla, a na dole krystalizacja na zarodkach.
Z kolei w procesie chemicznego osadzania z fazy gazowej (CVD, z )) uzyskuje się krążki diamentowe. Mieszanina gazów zawierających związki węgla, np. metan przeprowadzana jest w stan plazmy, w której następuje ich dysocjacja termiczna, a wydzielający się węgiel atomowy osadzany jest na podstawie.
Rynek diamentów laboratoryjnych W 2018 r. wartość światowego sektora biżuterii z diamentami syntetycznymi wynosiła 2 mld dolarów. Analitycy przewidują, że ma przed sobą perspektywy prężnego rozwoju i w okolicach roku 2035 może osiągnąć 15 mld dolarów.