Litery są charakterystyczne dla biblijnej uncjały, są okrągłe i starannie wykonane, zachodzi wyraźna różnica pomiędzy grubymi wertykalnymi a wąskimi horyzontalnymi liniami. Większość liter można wpisać w kwadrat. Litery są zwykle dwuliniowe z wyjątkiem rho, ypsilon i bety. Stosuje znaki diakrytyczne.
Nomina sacra pisane są skrótami (θς i θν), choć nie zawsze. W Hbr 6,6 υἱὸν (syna) został zapisany w pełnej formie.
Według Marii Victorii Spottorno fragment należał niegdyś do bardzo eleganckiego rękopisu.
Tekst Tekst rękopisu reprezentuje mieszaną tradycję tekstualną, z dużą ilością elementu bizantyjskiego. Kurt Aland zaklasyfikował tekst rękopisu do kategorii III. Tekst fragmentu jest pokrewny dla typu reprezentowanego przez Kodeks Synajski i WatykańskiCzyli tekst aleksandryjski., i jest zgodny z wydaniami Nestle-Alanda.
W Hbr 6,2 stosuje partykułę τε (i, ponadto, również), podobnie jak większość greckich rękopisów. Partykułę omija Kodeks Watykański i Claromontanus, rękopisy późnej Wulgaty oraz koptyjskie przekłady.