Zagadnienia artystyczne We wstępnym projekcie kościół miał być wymurowany na wzór kościoła w Rosi. Nie wiadomo dlaczego zrezygnowano z tej opcji – może zatrudniony do budowy architekt nie poradziłby sobie z taką budowlą więc zdecydowano się na wystawienie kościoła o znacznie prostszej bryle. Prawdopodobniejszym jest jednak brak dostatecznych funduszy na taką budowę – z tego powodu wystawienie istniejącego kościoła o niezbyt skomplikowanej formie przeciągnęło się (już podczas trwania prac zdecydowano się obniżyć mury) i poświęcenie nastąpiło dopiero w r. 1828.
Podstawowy budulec kościoła porozowskiego – zastosowany według zaleceń proboszcza Grabowieckiego – to kamienie polne i kawałki kwarcu zatopione w zaprawie. Nieregularna faktura elewacji w zestawieniu z gładkim, białym tynkiem detali – pilastrów, obramień okien i drzwi - była charakterystyczna dla wileńskiej architektury sakralnej od pocz. w. XIX. To proste, a zarazem efektowne rozwiązanie spotyka się tu bardzo często, m.in. w kościołach w Hożej, Rukojniach czy Żołudku. Wykorzystywane jest także przy tzw. „małej architekturze” - w podobny sposób budowane były dzwonnice, np. w Strubnicy czy Gieranonach.