Poza ołtarzem głównym, dedykowanym patronom kościoła, było w jego wnętrzu co najmniej 11 innych ołtarzy.
Obecny kościół Z czasem konstrukcja kościoła stała się niestabilna i musiał on być przebudowany. Prace budowlane rozpoczęły się w 1663 roku od prezbiterium, a następnie objęły resztę kościoła, tym razem zorientowanego równolegle do Canal Grande, z apsydą skierowaną na wschód. Projektantem był architekt Giorgio Gaspari. Pracę po nim przejął i ukończył w latach 1728–1736 Giorgio Massari, zmieniając projekt swego poprzednika. Zastosował schemat świątyni jednonawowej z kaplicami bocznymi usytuowanymi w zaokrąglonych narożnikach. Z projektu fasady udało mu się jedynie zrealizować portal i cztery cokoły o strukturze podobnej do tych z kościoła Santa Maria della Visitazione. Nie bardzo wiadomo, jaki miał być jej ostateczny kształt. Według pewnego anonimowego projektu z XVIII wieku miała być ona utrzymana w typie neopalladiańskim z centralną fasadą z czterema kolumnami, wspierającymi monumentalny tympanon. Według innego rysunku, autorstwa Antonia Visentiniego z XVIII wieku fasada miała być bardzo podobna do tej z kościoła Jesuatów, choć w prostszych formach. W 1733 roku kościół został konsekrowany i otwarty dla wiernych. Jego budowa i wyposażanie wnętrza były możliwe dzięki hojności rodu Memmo.