W latach 1887–1891 zbudowano neogotycki Gmach Miejskiej Kasy Oszczędności i Biblioteki Miejskiej (Sparkasse Und Stadtbibliothek) według projektu Richarda Plüddemanna. Przy tej inwestycji istotnym przekształceniom uległ także przyległy plac Bohaterów Getta (Karlsplatz), a gmach biblioteki stał się w tym otoczeniu dominantą.
Mury obronne rozpoczęto rozbierać od 1807 r., a od 1866 r. rozpoczęto zasypywanie Czarnej Oławy.
Na końcu ulicy znajduje się tzw. Zaułek Solny zapewniający piesze połączenie placu Solnego z placem Bohaterów Getta i dalej ulicami Kazimierza Wielkiego, św. Antoniego i Krupniczą. Tu znajduje się posesja o numerze 6 przypisanym do ulicy Karola Szajnochy, pod którą w miejscu dawnej zabudowy pozostał nieużytkowy taras z widokiem na plac Bohaterów Getta i ulicą św. Antoniego. Brama prowadząca z ulicy do zaułku została przebudowana. Jej forma wzbudziła duże kontrowersje i spotkała się z krytyką. Ponadto zajęła trzecie miejsce (antynagroda) w dorocznym konkursie Makabryła organizowanym przez architektoniczny portal Bryła.