Był także prezesem Towarzystwa Pomocy Dzieciom i Młodzieży oraz członkiem zarządu PCK.
W 1924 decyzją biskupa lubelskiego ks. Mariana Fulmana został mianowany kanonikiem honorowym Kapituły Kolegialnej w Zamościu. W 1937 decyzją Prezydium Rady Ministrów otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.
Jako dziekan kierował dekanatem biłgorajskim w okresie I oraz II wojny światowej. Jego staraniem dokonano odbudowy kościoła parafialnego ze zniszczeń, które były efektem działań wojennych w 1939 – bitwy o Biłgoraj oraz pożaru z 11 września 1939.
W 1948 w uznaniu zasług otrzymał od władz kościelnych tytuł Prałata Domowego Ojca Świętego.
Zmarł 9 marca 1952 i został pochowany na cmentarzu przy ul. Lubelskiej w Biłgoraju (sektor V-2-1).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Duchowni archidiecezji lubelskiej Kategoria:Duchowni katoliccy Królestwa Kongresowego Kategoria:Kanonicy zamojskiej kapituły kolegiackiej Kategoria:Ludzie związani z Biłgorajem Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze oświatowi Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze społeczni Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1952