Takie podejście przyjmował Bohuslav Havránek, stawiając na równi z interdialektem hanackim czy też interdialektem laskim.

Współcześnie cechuje się dużą ekspansywnością na gruncie czeskim, zwłaszcza w codziennych kontekstach sytuacyjnych, zaś potoczna odmiana czeszczyzny literackiej, najbliższa temu wariantowi, znajduje ograniczone zastosowanie w praktyce komunikacyjnej (według niektórych lingwistów należy ją traktować jako pojęcie teoretyczne).

Niektórzy lingwiści obserwują, że czeszczyzna potoczna nieliteracka ma tendencję do rozpowszechniania się nie tylko w Czechach właściwych, ale również na Morawach. Zaczyna ponadto obejmować szersze spektrum domen komunikacyjnych, pełniąc funkcję środka porozumiewawczego nie tylko w sytuacjach swobodnych, a także w kontaktach półoficjalnych i oficjalnych, również wśród wykształconych użytkowników języka czeskiego. Tak pojmowana bywa klasyfikowana jako odmiana typu koiné lub jako tzw. „drugi standard” o prestiżu niższym niż język literacki (takie podejście reprezentują m.in. Petr Sgall, František Čermák i Václav Cvrček).