W roku 1912 awansowany na generał-majora, przeniesiony w stan spoczynku wrócił do rodzinnego majątku pod Nowogródkiem. mały|Herb Dęboróg Odmienny, którym pieczętowali się Bylczyńscy na Wschodzie Rosji.|183x183px Zmobilizowany po wybuchu I Wojny Światowej. Pełnił obowiązki zastępcy przewodniczącego komisji wojennej do spraw budowy fabryki amunicji w Petersburgu. W roku 1918 został przymusowo wcielony do Armii Czerwonej, z której uciekł do Białej Armii na Ukrainie.
W czerwcu 1941, tuż przed wkroczeniem do Nowogródka armii niemieckiej, został aresztowany przez NKWD i zamordowany w nieznanych okolicznościach w czasie tzw. masakr więziennych na Zachodniej BiałorusiBogdan Musiał, Rozstrzelać elementy kontrrewolucyjne!: brutalizacja wojny niemiecko-sowieckiej latem 1941 roku. Warszawa: Fronda, 2001.
Był bratem białego generała Bolesława Bylczyńskiego, zamordowanego w Kijowie w roku 1918, po wkroczeniu do miasta oddziałów bolszewickich pułkownika Murawjowa. Miał syna – Konstantego – oficera armii polskiej.
Awanse oficerskieS. Czerep, Generałowie i admirałowie polskiego pochodzenia w armii rosyjskiej 1914-1917, Białystok : Wydaw. Uniwersyteckie Trans Humana, 2014, s. 110-111.