W pierwotnej wersji układu miejsce 43 mógł zajmować pierwiastek znany wówczas jako , błędnie odkryty w 1847 r. przez w , który okazał się być stopem niobu i tantalu. W dalszych wersjach w miejsce pelopium został wprowadzony eka-mangan. Następnie został on zastąpiony przez pierwiastek , błędnie odkryty przez Serge’a Kerna w 1877 roku, który okazał się być stopem irydu, rodu i żelaza.
Pozostałe pierwiastki przewidywane przez Mendelejewa Niektóre źródła podają informację, że przewidzianych przez Mendelejewa pierwiastków było siedem lub osiem, uwzględniając w zależności od źródła, puste miejsca dla pierwiastków 72, 75, 84, 85 i 91.
Mendelejew przewidywał istnienie pierwiastka 72, za który początkowo błędnie uznano odkryty w 1803 roku cer. Przewidywany pierwiastek 72 w 1909 roku błędnie odkryto i nazwano celtium a w 1923 r. został ostatecznie zidentyfikowany jako hafn.
Mendelejew przewidywał również istnienie pierwiastka 75 pomiędzy wolframem a osmem, który ostatecznie został w 1925 roku nazwany renem. Jednak w tym przypadku przewidywane właściwości były błędne lub niepełne ponieważ nieznany był pierwiastek 43.