Centralna część stanowiska położona jest na wzgórzu, górującym nad doliną Araracką. Badania prowadzone są na ufortyfikowanej cytadeli, a także poniżej, na terenie tzw. dolnego miasta, wykopaliska objęły także cmentarzysko położone około 500 metrów na wschód od cytadeli. Już pierwsze sezony pozwoliły zadokumentować niezaburzoną sekwencję stratygraficzną od epoki brązu (kultura kuro-arakska) po średniowiecze. Najstarsze ślady osadnictwa pochodzą z przełomu V i IV tysiąclecia p.n.e. (chalkolit), najmłodsze natomiast z XVII wieku. W późnej epoce brązu i wczesnej epoce żelaza (XV–VIII wiek p.n.e.) osada stała się ważnym centrum religijnym i gospodarczym, z rozwiniętą produkcją metalurgiczną. Na południowym stoku wzgórza odkryto duży kompleks religijny – pięć małych świątyń, z "kaskadowymi" ołtarzami z gliny. Do najsłynniejszych odkryć należą ozdoby – złote naszyjniki, czy pozłacane okucia pasów z wyobrażeniem polujących lwic.
Przypisy