Żydów.
Brał udział we wszystkich światowych kongresach syjonistycznych. Działał w komitetach wykonawczych Keren Kajemet LeIsrael i Keren Hayesod na ziemiach czeskich. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Centralnego Komitetu Syjonistycznego dla ziem czeskich od 1910 do 1935 r. (po 1918 r. dla Czechosłowacji). Przewodniczący komitetu planistycznego Światowych Kongresów Syjonistycznych w latach 1921 i 1929–1935 oraz przewodniczący partii żydowskiej (Židovská Strana) w Czechosłowacji.
Promował idee Herzla dotyczące politycznego syjonizmu, mimo iż większość czeskich syjonistów popierała duchowy syjonizm Ahada Ha-Am i Martina Bubera oraz politykę Chaima Weizmanna. Propagując niezależną i pewną siebie politykę żydowskiej mniejszości narodowej, wziął udział w międzynarodowych negocjacjach dotyczących praw mniejszości w nowych krajach Europy Środkowej i Wschodniej po I wojnie światowej. Zainicjował petycję Bernheima do Ligi Narodów w maju 1933 r., dzięki której udało się uzyskać potępienie nazistowskiej polityki antyżydowskiej i tymczasowe przywrócenie praw Żydów na Górnym Śląsku.
W 1935 r., w proteście przeciwko decyzji kierownictwa Partii Żydowskiej o kandydowaniu do parlamentu na liście Czechosłowackiej Partii Socjaldemokratycznej, zrezygnował ze stanowiska przewodniczącego.