długość pokolenia szacowana jest na 7,6 roku. Dobierają się w pary, rzadziej w grupy. Pary gniazdują w dużych dziuplach w wyższych partiach drzew. Dzioborożce palawańskie były często obiektem polowań na Palawanie, z tego powodu są płochliwe, jednak na Culionie nie były one obiektem polowań, stąd były mało płochliwe.
W celu ochrony przed drapieżnikami (m.in. wężami i kunami), samica na okres wysiadywania jaja jest przez samca zamurowywana mieszanką błota, odchodów i nadtrawionych owoców w dziupli w pniu dużego drzewa lub zamurowuje się sama. Po 25–30 dniach wykluwają się 1–3 młode. Młode przebywa w takim gnieździe ok. trzech miesięcy, póki nie osiągnie rozmiarów dorosłego osobnika i pełnej samodzielności. W tym czasie samiec karmi samicę i młode przez szczelinę w ścianie. Gatunek niemigrujący (prawdopodobnie), jednak zajmowanie przez osobniki małego terytorium prawdopodobnie związane jest z fragmentacją naturalnych siedlisk.
Żywi się głównie owocami, a także owadami i jaszczurkami.
Status zagrożenia i ochrona Gatunek narażony na wyginięcie przez wycinkę lasów i ich defragmentację, kłusownictwo, nielegalny handel i wydobycie surowców. W drugiej dekadzie XXI w. jego populacja spadła co najmniej o 20%, do 2500–10000 osobników (2017 r.).