wśród użytkowników języka angielskiego w Stanach Zjednoczonych).
Wariacyjność regionalna i społeczna często prowadzi do niezgody w kwestii akceptowalności różnych form językowych. Poszczególne odmiany języka kierują się bowiem odmiennymi regułami (normami). Co więcej, granice między odmianami (geograficznymi i społecznymi) nie są ściśle wyznaczone; w praktyce językowej można mówić o istnieniu kontinuum (poszczególne formy z założenia przenikają się nawzajem). Odmianom regionalnym i społecznym są przypisywane różne poziomy prestiżu społecznego; najwyższy status mają odmiany standardowe, kojarzone z wyższymi warstwami społeczeństwa. Posługiwanie się określoną odmianą języka nierzadko stanowi ważny element tożsamości, będąc wyrazem przynależności do określonego środowiska, regionu lub grupy społecznej. Mówi się także o odmianach pokoleniowych, rodzinnych, związanych z płcią itp.
Wariacja ma również charakter historyczny (temporalny): każdy język podlega pewnym przeobrażeniom w czasie, umotywowanym ewolucją czy kontaktami językowymi.