W połowie XVIII wieku został wyremontowany przez mieszczańską rodzinę StayzonówPraca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, t. I s. 623.

Kamienice zostały scalone w jeden budynek w latach 1833–1836 według projektu Tomasza Majewskiego dla S. Westfalewicza. W 1833 przebudowano oficyny, a w kolejnych latach scalono fizycznie budynki frontowe, nadbudowując jednocześnie trzecie piętro. Kamienica otrzymała klasycystyczną, bogato zdobioną fasadę. W latach 1895–1914 była własnością W. Sataleckiego, którzy urządził w piwnicach i na parterze zakład masarski. W 1909 przebudowano parter fasady według projektu Alfreda Kramarskiego i Józefa Wilczyńskiego. W latach 1924–1925 przeprowadzono adaptację parteru pod kierunkiem Franciszka Mączyńskiego na potrzeby firmy obuwniczej Salamandra. W okresie międzywojennym kamienica należała do S. Burtana. Po II wojnie światowej w piwnicach budynku mieściła się wytwórnia wód gazowanych.

5 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.