Trzy dni później, 27 sierpnia 1944 r., wydrukowano obwieszczenie PKWN o wprowadzeniu w obieg odcinków na: 1 złoty (w obiegu od 18 września 1944 r.), 2 złote (w obiegu od 28 września 1944 r.), 5 złotych (w obiegu od 18 września 1944 r.) 10 złotych (w obiegu od 26 sierpnia 1944 r.), 20 złotych (w obiegu od 26 sierpnia 1944 r.), 50 złotych (w obiegu od 26 sierpnia 1944 r.), 100 złotych (w obiegu od 26 sierpnia 1944 r.), 500 złotych (w obiegu od 14 września 1944 r.).
W istocie były to papiery o charakterze biletów skarbowych a nie banknotów, ponieważ wyszły z resoru skarbu, a nie z banku emisyjnego. Dekret z 27 sierpnia 1944 głosił: Papiery te nazywano „emisją lubelską” w odróżnieniu od będących od 1940 r. w obiegu „banknotów krakowskich”, czyli emisji Banku Emisyjnego w Polsce. Nazwa znaków pieniężnych wywodziła się od miasta Lublin, w którym na polecenie Józefa Stalina umieszczono siedzibę PKWN.
15 stycznia 1945 r. powołano do życia Narodowy Bank Polski, który uznał bilety wprowadzone w sierpniu poprzedniego roku za swoje banknoty, co pozwoliło „emisji lubelskiej” obiegać na ogólnych zasadach do października 1950 r.