Istniejąca infrastruktura oraz warunki terenowe były istotnym argumentem przyczyniającym się do zorganizowania w 1935 roku w WOS III Krajowych Zawodów Szybowcowych. Kolejne, IV Krajowe Zawody Szybowcowe, zostały również zorganizowane w Ustjanowej w 1936 roku. Zawody były jedyną okazją zwiedzania terenu Obozu przez turystów: poza tym okresem Obóz, jako obiekt wojskowy, był niedostępny dla osób postronnych.
W 1936 roku nastąpił dalszy rozwój WOS. Na Holicy został zbudowany duży hangar, zamontowana została wyciągarka, zbudowano budynek administracyjny, a u podnóża Żukowa istniały już trzy hangary i cztery budynki techniczne: magazyny paliw i lakierów, stołówka z kuchnią, warsztaty i stolarnia. Uruchomiono generator prądotwórczy, który w 1937 roku zastąpiono elektrownią. W 1937 roku zmieniono nazwę szkoły na 'Obóz Szybowcowy. W tym czasie kompleks Wojskowego Ośrodka Szybowcowego składał się z Wojskowego Obozu Szybowcowego w Ustjanowej, lotniska szybowcowego na Holicy oraz lotnisk w Równi i Gromadzyniu. Następował gwałtowny rozrost szkoły, w 1938 roku szkolono w niej rocznie 600 pilotów szybowcowych. W marcu 1939 w Obozie Szybowcowym pełniło służbę dwóch oficerów lotnictwa: mjr pil. Edward Peterek (komendant obozu) i por. Jan Błażejewski (instruktor). Ostatni rok funkcjonowania Obozu był okresem intensywnej pracy.