Sugerował objęcie fińskich uchodźców w Piotrogrodzie obowiązkiem służby w Armii Czerwonej. W latach 1918–1919 uczęszczał w Piotrogrodzie na kurs wojskowy.
W marcu 1919 r. był delegatem Finów na kongres III Międzynarodówki. Eino i Jukka Rahja byli wśród przywódców Komunistycznej Partii Finlandii, należeli do komitetu centralnego partii. Ich działalność budziła kontrowersje wśród fińskich komunistów, tym bardziej, że obydwaj zajmowali się również przemytem przez fińsko-radziecką granicę. Eino i Jukka Rahja kierowali jedną z głównych frakcji w Komunistycznej Partii Finlandii, rywalizującą z frakcją Kullervo Mannera i Yrjö Siroli. Latem 1919 r. Jukka Rahja demonstracyjnie opuścił komitet centralny Komunistycznej Partii Finlandii po tym, gdy inna jego członkini Aura Kiiskinen oskarżyła go, że nakazał ją śledzić.