Oświetlone ściany przy otworze wejściowym porastają mszaki, porosty i paprocie: zanokcica skalna i paprotnica krucha. Ze zwierząt występują nielicznie pająki z rodzaju Meta. W 2013 r. Ratajczak i in. znaleźli w jaskini kości suhaka stepowego Saiga tatarica.
Historia poznania i dokumentacji Obiekt po raz pierwszy opisał Kazimierz Kowalski w 1949 roku, nadając mu nazwę Schronisko w Skałach Kroczyckich II. W 1980 r. zmierzyli go K. Mazik i Z. Lorek. Plan sporządził K. Mazik. W 2013 r. K. Mazik umieścił jaskinię w spisie jaskiń pod nazwą Jaskinia Deszczowa Dolna.
W latach 1989–1997 jaskinia była badana przez archeologów pod kierownictwem Krzysztofa Cyrka. Przebadali namulisko przy otworze wejściowym oraz w głównym korytarzu. Znaleźli w nim trzy warstwy kulturowe ze środkowego paleolitu oraz trzy z końcowego okresu paleolitu (starsza epoka kamienia, epoka kamienia łupanego). Badania sondażowe w latach 2004–2011 wykazały, że nieprzebadane namulisko w tylnej części korytarza jest rozgrzebywane i ulega niszczeniu. W związku z tym w 2011 r. wykonano jego sondażowe badanie. Znaleziono bardzo liczne szczątki zwierząt, zwłaszcza gryzoni, fragment żuchwy lisa polarnego ze śladami ognia i śladami obróbki, okruchy krzemienne, fragmenty naczyń ceramicznych.