i została zakończona przez Stany Zjednoczone w 1971 r.
W okresie II Rzeczypospolitej, mimo ustalenia ustawowego parytetu kruszcowego złotego, obowiązujący system monetarny był dużo bardziej „nominałowy” niż „gatunkowy”, co zostało jeszcze pogłębione w okresie Polski Ludowej.
System denara Denar
Gatunek monety nazywany denarem (denarius) pojawił się na terenie Europy już w starożytności, w III w. p.n.e. w Rzymie jako wybita w srebrze równowartość 10 miedzianych asów (deni to po łacinie "po dziesięć"). W późniejszym okresie denarius oznaczał podstawową monetę srebrną. W zreformowanym systemie karolińskim tym mianem określono jednostkę podstawową będącą ekwiwalentem 1/240 masy funta karolińskiego (nominalnie ok. 1,7 grama srebra). W ten właśnie sposób denar trafił w X w. na ziemie państwa pierwszych Piastów. W tamtym okresie denary najprawdopodobniej nazywano po prostu „pieniądzem”. Lokalną produkcję rozpoczął Bolesław I Chrobry. Od tego momentu na ziemiach polskich denar panował niepodzielnie w obrocie pieniężnym do schyłku XIII w. Po raz ostatni wybito go w 1625 r.
W całym okresie bicia następowało zjawisko stopniowego, trwałego spadku wartości denara. Od schyłku X w. do końca XIII w. masa denara spadła dziesięciokrotnie – z 1,5 do 0,15 grama.