Równocześnie w latach 1976–1978 zatrudnił się jako scenograf w Zespołach Filmowych w Warszawie, gdzie był współpracownikiem Bolesława Kamykowskiego m.in. przy filmie Czerwone ciernie w reż. J. Dziedziny (1976).
Po roku 1980 zaangażował się także we współtworzenie założonego we Wrocławiu przez Jacka Wekslera Teatru Wędrującego (Gusła, 1987).
W latach 1980–1998 był głównie związany z Teatrem Polskim we Wrocławiu. Pierwszą pozycją zrealizowaną razem z M. Jędrzejewskim na tej scenie było Wesele w reż. Igora Przegrodzkiego (1980), następnie powstały: m.in. Transatlantyk (1981) w reż. Eugeniusza Korina, Woyzek (1983), Na czworakach (1985), Balkon (1987) oraz Najwyborniejsza opowieść o kupcu weneckim (1989, powtórzona w 1990 w Teatrze Polskim w Warszawie) w reż. Tadeusza Minca, jak również cykl spektakli Witkacego (Szewcy, 1982, Oni, 1984, Janulka, córka Fizdejki, 1986), Gombrowicza (Historia, 1985), a także Iwanow (1989) i Gracz (1995) w reż. Jacka Bunscha. Szewcy zostali nagrodzeni Złotą Statuetką Fredry jako spektakl sezonu, natomiast scenografia do Janulki zdobyła nagrodę na XII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych, Opole 1986. Spektakle Szewcy, Historia oraz Iwanow prezentowano na festiwalach we Francji, Hiszpanii i Rosji. W roku 1985 otrzymał także razem z M.