Szef policji Charles Gain, stojący w ratuszu, rozkazał oficerom, by nie atakowali i po prostu nie stawali na swoim miejscu.
Burmistrz Feinstein i nadzorczyni Carol Ruth Silver zwróciły się do demonstrantów, próbując rozładować sytuację. Burmistrz Feinstein powiedziała, że otrzymała wiadomość o werdykcie „z niedowierzaniem”, a inspektor Silver stwierdził: „Dan White uniknął konsekwencji morderstwa. To proste.” Silver została ranna, gdy została uderzona przez lecący obiekt. Rannych zostało ponad 140 protestujących.
Zemsta policji Po prawie trzech godzinach krzyków z wściekłego tłumu oficerowie ruszyli, by stłumić zamieszki. Policja podobno pokryła swoje odznaki czarną taśmą – uniemożliwiając identyfikację – i zaatakowała uczestników zamieszek. Dziesiątki policjantów wpadło do tłumu, używając gazu łzawiącego, by odepchnąć protestujących od budynku. Policja była zaskoczona oporem, z jakim spotykali się protestujący, którzy próbowali odepchnąć ich za pomocą gałęzi drzew, chromu z autobusów miejskich i asfaltu wyrwanego z ulicy jako broni. Kiedy jeden mężczyzna zapalił ostatni samochód policyjny, krzyknął do reportera: „Upewnij się, że umieściłeś w gazecie, że zjadłem zbyt wiele Twinkies” (jako odniesienie do wykorzystanej w procsie „obrony Twinkies”)Shilts (1982), s. 331–332..