Za pierwszych krytyków uważa się osoby niezwiązane z paryską Akademią i w związku z tym tradycyjnie przyjmuje się, że krytyka artystyczna jest praktyką pozaakademicką. Współcześnie, „zwłaszcza w obszarze anglosaskim – jak zauważa Piotr Juszkiewicz, – zaciera się granica między działalnością naukową, zajmującą się twórczością artystów XX w., a działalnością określaną jako krytyka artystyczna; linia podziału biegnie raczej między publicystyką a tekstami odznaczającymi się wyższym poziomem intelektualnym, wiedzą historyczną i teoretyczną”.
W 1950 r. pod patronatem UNESCO powstało w Paryżu Międzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Sztuki AICA, skupiające obecnie około 4200 krytyczek i krytyków z 62 krajów. W sekcji polskiej, działającej od 2009 r., skupione są obecnie 133 osoby.
Krytyka sztuki na świecie
Francja mały|189x189px|Étienne Carjat, portret Charles’a Baudelaire’a, ok. 1862 Wśród piszących o sztuce w XIX w. byli głównie autorzy francuscy – poeci i pisarze tacy jak: Charles Baudelaire, Theophile Gautier, Stendhal, Émile Zola, Huysmans, Jules Champfleury czy Albert Aurier, dziennikarze: Étienne Joseph Théophile Thoré (William Bürger), Félix Fénéon oraz sami artyści, jak choćby Eugène Fromentin.