Po I wojnie światowej rozpoczęto na tym terenie produkcję związków nieorganicznych, m.in. litoponu, farb i lakierów, siarczanu glinu, dichromianu sodu, a w późniejszym okresie również chlorku baru, nadboranu sodu, siarczanu cynku czy boraksu. W styczniu 1945 zakład przeszedł pod zarząd polski jako Zakłady Chemiczne „Czarna Huta”, a w 1947 został oficjalnie znacjonalizowany. W latach 1958–1968 przedsiębiorstwo – funkcjonujące już pod nazwą Zakłady Chemiczne „Tarnowskie Góry” – rozbudowano o nowe oddziały produkcji, a w kolejnych latach oddano do użytku nowe laboratorium, zmodernizowano zaplecze infrastrukturalne oraz socjalne. Pod koniec lat 80. XX wieku przedsiębiorstwo zaczęło podupadać, a odkryte w następnych latach ogromne zanieczyszczenie środowiska związane z obecnością niezabezpieczonych odpadów poprzemysłowych wokół zakładów, skutkowało wpisaniem ich na krajową listę największych trucicieli – tzw. Listę 80.