Współcześnie uważana jest za pierwszą i zarazem być może najwybitniejszą litewską powieść modernistyczną, która wydobyła litewską prozę z „zaścianka” realizmu. Powieść zawierającą wątki autobiograficzne Škėma pisał w latach 1952–1954. Pisarz postrzegał siebie jako outsidera, pozbawionego spójnej tożsamości, w tym zwłaszcza jednowymiarowej i dookreślonej samoświadomości narodowej, która mieściłaby się w istniejących i mających społeczne przyzwolenie ramach. Jednym z jego ostatnich utworów była powieść Izaokas, która została wydana już po jego śmierci. We wrześniu 1961 roku powierzył rękopis Vytautasowi Kavolisowi, który przebywał w Ameryce na konferencji organizacji Santaros-Šviesos federacija. Škėma jest jednym z najbardziej znanych katastroficznych litewskich przedstawicieli modernizmu XX wieku. Jest także jednym z prozaików którzy w najbardziej istotny sposób przyczynili się do modernizacji najnowszej litewskiej beletrystyki.