W 1920 roku został poproszony przez dr Siegfrieda van Vrieslanda – holenderskiego działacza syjonistycznego – o przygotowanie dwóch ekspedycji badawczych. Pierwsza miała na celu opisanie szlaków beduińskich przy Morzu Martwym. Druga z kolei polegać miała na znalezieniu asfaltu, którego pokłady odkryto koło kibucu Massada.
W 1925 roku przeniósł się do Tel Awiwu.
Tworzenie ośrodków szkoleniowych Bejtaru mały|Żabotyński z oficerami Bejtaru w Tel Awiwie W 1927 roku został zaproszony do Paryża przez Żabotyńskiego, żeby wstąpić w szeregi Bejtaru. Został tam także mianowany na dowódcę brygad Bejtaru w Tel Awiwie. Po przyjeździe do Palestyny wraz z Mosze Rozenbergiem zaczął organizować w 1928 roku Szkołę Instruktorów Bejtaru, do której w roli wykładowcy zaprosił Abbę Achimeira – rewizjonistycznego maksymalistę. W ruchu rewizjonistycznym nie wiedziano, jaki charakter powinien mieć Bejtar. Kierownictwo w Rydze uważało ruch za organizację harcerską, z kolei w II Rzeczypospolitej, Czechosłowacji czy Palestynie uważano go za organizację paramilitarną. W związku z tym Halperin prowadził szkołę niezależnie od tego, co sądziło kierownictwo rewizjonistyczne. Działalność ta zaczęła być postrzegana jako samowolne działania polityczne. Interweniował w tej sprawie sam Żabotyński.