Był przeciwnikiem ujawniających się już okresie I wojny światowej tendencji militarystycznych i imperialnych w polityce niemieckiej. Opisywał w sposób krytyczny, a czasem satyryczny, autorytarne i skostniałe struktury społeczne Niemiec. W okresie Republiki Weimarskiej był czołowym przedstawicielem elity intelektualnej tamtego okresu, między innymi był prezesem Niemieckiej Akademii Sztuk. Po dojściu nazistów do władzy został wykluczony z Akademii, a po pewnym czasie odebrano mu niemieckie obywatelstwo. W 1933 roku wyemigrował, przez Czechosłowację, początkowo do Francji, a następnie do Stanów Zjednoczonych. Na emigracji należał do czołowych niemieckich pisarzy. Na krótko przed śmiercią w 1950 roku otrzymał propozycję objęcia funkcji prezesa Akademii Sztuk Niemieckiej Republiki Demokratycznej (Niemiec Wschodnich), ale nie zdążył dać odpowiedzi. W 1951 roku NRD-owska wytwórnia zekranizowała powieść Poddany. W 1961 roku urna z prochami Heinricha Manna została przewieziona do Berlina Wschodniego.