1894) istniała już spora literatura muzyczna na saksofon:
1845 – : Variations Faciles et Brillante na saksofon solo i Sextour na 2 sopranowe, altowy, basowy i kontrabasowy; 1858 – Jean-Baptiste Singelée: Koncert na saksofony sopranowy i tenorowy oraz Fantaisie na barytonowy; 1861 – Richard Wagner dołączył sekcję saksofonów do orkiestry w czasie premiery opery Tannhäuser; 1862 – Jules Demersseman: Fantaisie sur un Theme Originale na saksofon altowy. W późniejszych latach saksofon stawał się coraz bardziej popularny i był wykorzystywany w różnych dziełach: 1903 – Richard Strauss: Symphonia Domestica z partiami na saksofony sopranowy, altowy, barytonowy i basowy; 1904 – premiera utworu Vincenta d’Indy’ego Choral Varie w wykonaniu jednej z pierwszych saksofonistek, Eliza Hall (Copley Hall, Boston, Massachusetts); 1906 – Georges Sprok: Legend for saxophone and orchestra; 1911 – Claude Debussy: Rapsodia na saksofon altowy i orkiestrę (zamówiona przez Elizę Hall w 1901); 1917 – Béla Bartók: Drewniany Książę z partiami na saksofon altowy i tenorowy; 1922 – Maurice Ravel: Boléro na saksofon sopraninowy, sopranowy i tenorowy; 1922 – orkiestracja Obrazków z wystawy Modesta Musorgskiego; 1923 – George Gershwin: Błękitna rapsodia z trzema saksofonami – dwoma altowymi i tenorowym; 1928 – Anton Webern: Kwartet na klarnet,