Zdecydował się na karierę wojskową w wojsku rosyjskim, służył w aleksandryjskim pułku huzarów, gdzie uzyskał stopień rotmistrza. Po dymisji z wojska osiadł w jednym ze swoich majątków, miasteczku Oryninie i poświęcił się działalności publicznej. Został wybrany początkowo na marszałka szlachty pow. kamienieckiego, następnie został zastępcą, a w 1861 r. marszałkiem gubernialnym podolskim. W czasie przygotowań do Powstania Styczniowego był przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Białych guberni podolskiej. Odegrał decydującą rolę w 1862 r. w podjęciu decyzji odnośnie do podpisania adresu do Cesarza Rosji Aleksandra II z wnioskiem o przełączenie Podola, Wołynia i Ukrainy do Królestwa Polskiego. W konsekwencji razem z pozostałymi marszałkami został zawieszony w swoim urzędzie, wezwany do Petersburga i uwięziony. Od tego czasu marszałkowie szlachty nie pochodzili już z wyboru, a byli powoływani przez administrację carską.
Po kilkuletnim pobycie w więzieniu powrócił do swoich majątków i kontynuował działalność społeczną, zajmując wybitne stanowisko wśród ziemian podolskich. Miał duże zasługi w ratowaniu majątków polskiej szlachty przed konfiskatą. Będąc osobą bardzo zamożną nie szczędził funduszy na cele narodowe i kulturalne.
Zmarł na skutek nieszczęśliwego wypadku w 1882 r.