Longin Walknowski pseud. Ronin (ur. 16 kwietnia 1904, zm. 19 kwietnia 1990) – podpułkownik, uczestnik II wojny światowej, dowódca oddziału partyzanckiego Batalionów Chłopskich, zastępca dowódcy brygady Armii Ludowej.
Życiorys W czasie wojny obronnej 1939 pełnił funkcję zastępcy dowódcy plutonu. Do niemieckiej niewoli trafił 16 września pod Zamościem. Ze Stalagu VIII C koło Żagania udało mu się zbiec i wrócić do kraju. Zamieszkał we wsi Wawrzeńczyce a następnie w Złotej Pińczowskiej. Na tym terenie zorganizował samodzielny oddział partyzancki dla którego broń kupował od szmuglerów lub od Austriaków i Włochów udających się na front wschodni. W 1942 po nawiązaniu kontaktu z Franciszkiem Kucybałą i Józefem Maślanką zorganizował 184 osobowy oddział Batalionów Chłopskich. Dowodząc oddziałem w stopniu porucznika prowadził głównie działania dywersyjne, atakując niemieckie transporty i niszcząc połączenia komunikacyjne. W 1944 z oddziałem BCh wstąpił do tworzonej brygady Armii LudowejWojskowy przegląd historyczny, 1990, Tom 35, s. 206. Wydania 1-4. W 1 Brygadzie AL Ziemi Krakowskiej został zastępcą dowódcy tejże brygady, biorąc udział w walkach z Niemcami na terenie tzw. Republiki Pińczowskiej. W tym czasie został członkiem PPR.