mały|320px Komitet Obywatelski m. Warszawy (KO) – polska organizacja samopomocowa działająca w Warszawie w latach 1914–1916, zawiązana przez działaczy Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i Stronnictwa Polityki Realnej; prezesem komitetu był Zdzisław Lubomirski; komitet został rozwiązany przez niemieckie władze okupacyjne.
Powstanie mały|Zdzisław Lubomirski – prezes Komitetu Obywatelskiego i prezydent Warszawy (1916)
Powstał 1 sierpnia 1914 r. z inicjatywy warszawskich działaczy Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i Stronnictwa Polityki Realnej. Został zatwierdzony 3 sierpnia 1914 postanowieniem warszawskiego rosyjskiego generał-gubernatora Jakowa Żylińskiego jako „instytucja społeczna przy Magistracie miasta Warszawy”Jerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 357–358.. W jego skład weszło piętnaście osób: Piotr Drzewiecki, Stefan Dziewulski, ks. Marceli Godlewski, Paweł Górski, Henryk Konic, Zdzisław Lubomirski, Marian Lutosławski, Czesław Światopełk-Mirski, Józef Natanson, Franciszek Nowodworski, Mieczysław Pfeiffer, Tadeusz Popowski, Jan Rudnicki, Józef Wielowieyski i Kazimierz Życki. Jego obradom przewodniczył rosyjski prezydent Warszawy Aleksander Miller.