W tym czasie odbył jednak kolejne szkolenia i ćwiczenia wojskowe dla oficerów rezerwy.
Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany w dniu 1 sierpnia 1914 roku do 39 pułku artylerii w Varaždinie, gdzie został dowódcą plutonu. 11 sierpnia 1914 wraz z pułkiem udał się na front serbski, gdzie walczył do lutego 1915 roku, a następnie wraz z pułkiem udaje się na front wschodni. W czasie walk zostaje dowódcą baterii. 1 kwietnia 1916 roku został przeniesiony do 42 domobranieckiego pułku haubic polowych, gdzie jest dowódcą baterii. 4 czerwca 1916 roku dostał się do niewoli rosyjskiej i do września 1917 roku przebywał w obozie jenieckim w Bolchovie, w guberni orłowskiej. W obozie był członkiem organizacji jenieckiej. 13 grudnia 1916 zgłosił się na ochotnika do Legionu Czechosłowackiego, lecz z powodów administracyjnych z obozu został zwolniony we wrześniu 1917 roku.
8 września 1917 roku wstąpił do Legionu Czechosłowackiego. Został skierowany na kurs dowódczy do Borispola, a następnie do 2 czechosłowackiego samodzielnego dywizjonu artylerii, gdzie był młodszym oficerem 3 baterii.