Ukończył kursy w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu (1927) oraz łączności w Zegrzu. W 1932 służył w 3 pułku ułanów. W 1933 został przeniesiony z korpusu oficerów kawalerii do korpusu oficerów taborowych i wcielony do kadry 9 dyonu taborów. W marcu 1939 pełnił funkcję zastępcy oficera mobilizacyjnego w kadrze 4 batalionu telegraficznego.
W czasie kampanii wrześniowej wzięty do niewoli przez sowietów. Według stanu z grudnia 1939 był jeńcem kozielskiego obozu. Z Kozielska rodzina otrzymała dwie karty pocztowe. Między 19 a 21 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 036/3 poz 43, nr akt 2127 z 16.04.1940. Został zamordowany między 20 a 22 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 wpis w księdze czynności pod datą 26.05.1943. Figuruje liście AM-254-3358 i Komisji Technicznej PCK GARF-122-03358. Przy szczątkach Ordyłowskiego w mundurze oficerskim znaleziono: legitymację oficerską MSWojsk, zegarek, medalionik z Odsieczą Wiedeńską, zaświadczenie szczepień obozowych z KozielskaAuswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 254.. Znajduje się na liście ofiar opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 170, Nowym Kurierze Warszawskim nr 165 oraz w Nowym Czasie z 1943.