W 1580 roku kościół został ukończony i konsekrowany.
Na mocy dekretu napoleońskiego Królestwa Włoch z 5 czerwca 1805 roku (oraz kolejnych dekretów) zainicjowano w Wenecji proces kasat i przekształceń kościołów i klasztorów oraz zmian granic parafii. W 1807 roku parafia San Giuliano została zniesiona, jej obszar został włączony do parafii Santissimo Salvatore (potocznie San Salvador), a kościół zyskał status kościoła filialnego. W 1810 roku stał się kościołem rektorskim w parafii San Marco, a w 1967 roku znalazł się ponownie (z tym samym statusem) w parafii Santissimo Salvatore.
Architektura Fasada Biała fasada kościoła, zbudowana z kamienia istryjskiego z Rovigno, jest jedną z pierwszych w Wenecji fasad kommemoratywnych. Jest zarazem przykładem technicznych umiejętności Sansovina, który zdołał rozwiązać szereg ograniczeń przestrzennych i narzuconych mu warunków: nieregularność przeciwległego placu, alegoryczny program Rangone, opiewanie nauk medycznych i wiedzy powszechnej. Zrealizowana w dwóch etapach (w latach 1553–około 1559 i po roku 1566), ma wystającą część centralną, przypominającą łuk triumfalny, utworzony przez belkowanie wsparte na podwójnych kolumnach umieszczonych po bokach, na wysokich bazach oraz na zamykającym je łuku.