Podaż pieniądza Złagodzenie ilościowe przez banki centralne z efektem zwiększonej podaży pieniądza w gospodarce często pomaga zwiększyć lub umiarkować cele inflacyjne. Istnieje układanka między niską stopą inflacji a wysokim wzrostem podaży pieniądza. Gdy obecna stopa inflacji jest niska, wysoka podaż pieniądza uzasadnia zaostrzenie płynności i wzrost stopy procentowej dla umiarkowanego zagregowanego popytu i uniknięcie potencjalnych problemów. Ponadto, w przypadku niskiej produkcji, zaostrzona polityka pieniężna wpłynie na produkcję w znacznie bardziej dotkliwy sposób. Szoki podażowe odgrywają dominującą rolę w polityce pieniężnej. Zaskakujące zbiory w latach 1998–1999 z wydajnością buforową w pszenicy, trzcinie cukrowej i roślinach strączkowych doprowadziły do wczesnego stanu podaży, co jeszcze bardziej wpłynęło na ich ceny w porównaniu z sytuacją z ubiegłego roku. Zwiększona konkurencja importowa od 1991 r. Wraz z liberalizacją handlu w znacznym stopniu przyczyniła się do ograniczenia konkurencji produkcyjnej z tańszymi surowcami rolnymi i przemysłem włókienniczym. Te technologie oszczędzające koszty często pomagają w obniżeniu stopy inflacji.