W marcu 1945 powrócił do Poznania, gdzie zatrudnił się w Wydziale Aprowizacji Zarządu Miejskiego. Od 1947 do 1949 był inspektorem w Spółdzielni "Czytelnik". Od 1949 do emerytury nauczał w poznańskich szkołach artystycznych (Państwowa Szkoła Muzyczna I Stopnia, Państwowe Liceum Kulturalno-Oświatowe, Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych). Nauczał śpiewu solowego, emisji głosu, śpiewu chóralnego i umuzykalnienia. W latach 1945–1949 współpracował z Chórem Męskim "Moniuszko" przy ZNTK Poznań, a od 1946 do 1971 z Chórem Męskim "Arion" (za współpracę z tym drugim był honorowany różnymi nagrodami, m.in. Złotym Laurem XX-lecia PRL i Złotą Lirą m. Poznania oraz wyjeżdżał na występy zagraniczne). W 1953 został dyrektorem Społecznego Ogniska Muzycznego przy poznańskim Pałacu Kultury. Prowadził rozległa działalność publicystyczną (m.in. Życie Śpiewacze i Życie Muzyczne pod pseudonimami Widor albo Bemol) oraz prelegencką. Działał w Stowarzyszeniu Polskich Artystów Muzyków, Polskim Towarzystwie Logopedycznym i Wielkopolskim Związku Śpiewaczym, gdzie był prezesem w latach 1945-1964 (potem wiceprezesem). Do 1980 był wiceprezesem w Zarządzie Głównym Polskiego Związku Chórów i Orkiestr w Warszawie.