W 2005 roku Narbutaitė otrzymała nagrodę Litewskiego Związku Artystów.

Twórczość Styl Narbutaitė bywa określany jako postromantyczny, choć jak litewscy, tak zagraniczni krytycy odchodzą już od tego wąskiego określenia podkreślając, że używa nowoczesnych środków wyrazu. Utwory Narbutaitė mają często charakter kontemplacyjny. W latach 80. zdobyła rozgłos jako autorka utworów kameralnych o nostalgicznym, niespiesznym tempie, przez które często przewijała się tematyka związana z nocą i zapomnieniem. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości jej twórczość uległa znacznej zmianie. Narbutaitė zaczęła komponować szeroko zakrojone utwory symfoniczne i oratoryjne, takie jak Centones meae urbi (1997), Tres Dei Matris Symphoniae (2003), La barca (2005).

Narbutaitė skomponowała oratorium Centones meae urbi w 1997 roku i tego samego roku otrzymała za nie litewską Narodową Nagrodę Sztuki i Kultury. Utwór jest muzycznym hołdem złożonym wielokulturowości i bogatej historii Wilna, co podkreślają pieśni w różnych językach używanych tam na przestrzeni wieków, takich jak polski, litewski, jidisz, czy łaciński. Wśród nich znajdują się także fragmenty poematów Czesława Miłosza („Miasto bez imienia” i „Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada”).