Skały tego piętra nawiercono kilkoma otworami wiertniczymi w obrębie zrębu Wolsztyna-Leszna (antyklinorium leszczyńskie) oraz zrębu Bielawy-Trzebnicy. Skały młodszego piętra, to silnie zdiagenezowane osady dolnokarbońskie. Są to serie mułowcowo-ilaste i piaszczysto-węglanowe z przewarstwieniami ciemnoszarych iłowców i mułowców szarogłazowych oraz tufitów i zlepieńców. Osady górnowizeńskie udokumentowane są skamieniałościami goniatytów. Wyżej wśród iłowców pojawiają się wkładki piaskowców szarogłazowych, arkozowych i kwarcowych. Osady typu flisz kontynuują się po karbon górny.
Nadkład Utwory bloku południowowielkopolskiego przykryte są osadami monokliny przedsudeckiej, a na północy synklinorium szczecińsko-łódzko-miechowskiego.
Położenie geograficzne Geograficznie blok południowowielkopolski stanowi głębokie podłoże północnej części Niziny Śląskiej i Niziny Śląsko-Łużyckiej, Wału Trzebnickiego, Obniżenia Milicko-Głogowskiego, zachodniej części Niziny Południowowielkopolskiej, Pojezierza Leszczyńskiego, Wzniesień Zielonogórskich oraz południowe części Pojezierza Lubuskiego i zachodniej części Pojezierza WielkopolskiegoJerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski, PWN, Warszawa 2002, .
Przypisy
Bibliografia Ewa Stupnicka, Marzena Stempień-Sałek: Geologia regionalna Polski, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, wyd. 4 zmienione, Warszawa 2016,
Kategoria:Geologia regionalna Polski