Dinglera, w którym wyraził on zdziwienie iż dotychczas w Niemczech nie istniało czasopismo poświęcone wiedzy politechnicznej, naukom przyrodniczym, chemii, mineralogii, botaniki, rolnictwa, mechaniki i handlu, przedstawił zamiar zapełnienia luki w tej dziedzinie zgodnie z potrzebami przemysłowców, kupców, hodowców, rzemieślników i ogółu ludzi wykształconych oraz wyraził nadzieję, że przedsięwzięcie się powiedzie przy życzliwym zainteresowaniu czytelnkówhttp://dingler.culture.hu-berlin.de/journal/preface/pj001. Niestety, wbrew tym oczekiwaniom przedsięwzięcie początkowo przynosiło wydawcy straty, spowodowane słabą sprzedażą (337 sprzedanych egzemplarzy w 1820), ale z czasem Polytechnisches Journal osiągnął pozycję jednego z najpopularniejszych czasopism w Niemczech (1724 egzemplarzy sprzedano w 1854). Według założeń miano rocznie wydawać 12 zeszytów, składających się na cztery tomy. Pierwotnie planowana jako comiesięczna, jednak z czasem, w związku z różnymi problemami, częstotliwość wydawania kolejnych zeszytów nie zawsze była regularna, a w październiku 1825 Dingler przedstawił nawet wydawcy projekt wydawania Polytechnisches Journal jako gazety codziennej, co motywował szybkim rozwojem technikiF. Fischer, op. cit., s. 1070.