thumb|250px|Szkic barku trzymasztowego, z ożaglowaniem gaflowym na bezanmaszcie thumb|250px|Takielunek trzymasztowego barku 250px|thumb|„Alexander von Humboldt” thumb|250px|Replika okrętu HM Bark „Endeavour” w Cooktown, 2003 thumb|250px|Bark „Otago” – drobnicowiec, który prowadził Joseph Conrad jako kapitan w latach 1888–1889 – ilustracja z I wydania The Mirror of the Sea sporządzony według wskazówek autora
Bark – żaglowiec co najmniej trzymasztowy (rzadziej z większą liczbą masztów), niosący na wszystkich masztach (prócz ostatniego) ożaglowanie rejowe, a na ostatnim ożaglowanie skośne gaflowe lub (rzadziej) bermudzkie.
W przypadku jednostki trzymasztowej, maszty nazywa się kolejno: fokmaszt, grotmaszt, bezanmaszt. Jeśli masztów jest więcej to grotmaszty są numerowane: pierwszy, drugi...
W XIX wieku barki były bardzo rozpowszechnione wśród statków wielorybniczych. Jednak złota era tego typu jednostek to przełom XIX i XX wieku, kiedy używano ich zarówno jako statków towarowych, jak i szkolnych. Wiele jednostek było nawet specjalnie konstruowanych w tym drugim celu. Barki były wtedy jednymi z największych żaglowców, jakie budowano kiedykolwiek na świecie, a długość ich kadłubów nierzadko przekraczała 100 metrów.