elektrycznych) funkcję wzmacniania dźwięku przejmują przetworniki i układ elektroniczny, które zamieniają drgania strun na sygnał elektryczny.
Do pudła przymocowany jest gryf, czyli wydłużona część instrumentu, na której znajdują się struny oraz progi. Progi, które dzielą gryf na odcinki odpowiadające poszczególnym wysokościom dźwięków. Na końcu gryfu znajduje się główka z mechanizmem stroikowym służącym do napinania i strojenia strun.
Gitara posiada zwykle sześć strun, a gitara basowa cztery. Rozpięte są one między mostkiem na korpusie a kluczami na główce. Mostek pełni funkcję zamocowania strun oraz przenoszenia ich drgań na pudło rezonansowe.
Historia Gitara wywodzi się z dawnych europejskich instrumentów strunowych szarpanych, takich jak lutnia i vihuela, które były szczególnie rozpowszechnione na Półwyspie Iberyjskim. Jej rozwój w formie zbliżonej do współczesnej rozpoczął się w XVI wieku w Hiszpanii, gdzie funkcjonowała jako instrument o kilku parach strun (chórach). W XVII wieku do popularyzacji gitary przyczynił się m.in. , autor traktatów i utworów przeznaczonych na ten instrument.