W późniejszych latach teorią pokrewną do unizmu, również opartą na koncepcji organiczności, objął architekturę, rzeźbę oraz typografię. Istotne różnice pomiędzy tymi teoriami spowodowane były odmiennością przedmiotu zainteresowania poszczególnych dziedzin. We wszystkich tych trzech dziedzinach podstawową rolę odgrywał rytm wynikający ze stałych powtarzalnych proporcji opartych na obliczeniach stosunku liczbowego. Z taką matematyczną metodą Strzemiński eksperymentował już wcześniej w malarstwie, w obrazach tytułowanych „kompozycjami architektonicznymi”. Założenia tej teorii wyłożone zostały w wydanej w ramach działalności wydawniczej grupy „a.r.” wspólnej książce Kobro i Strzemińskiego Kompozycja przestrzeni. Obliczenia rytmu czasoprzestrzennego (1931).
Powidoki thumb|Władysław Strzemiński, Powidok słońca, 1948 W latach 1948–1949 powstał cykl obrazów tzw. solarystycznych. Strzemiński uchwycił na nich powidoki wywołane spojrzeniem na słońce. W tym czasie również artysta starał się pogodzić awangardę z doktryną socrealizmu, dzięki stworzeniu nowej zasady realistycznego przedstawienia.