Zbudował prowizoryczną przystań i już latem 1918 roku rozpoczął działalność sportową.
Dwudziestolecie międzywojenne Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Płockie Towarzystwo Wioślarskie było jednym z trzynastu polskich klubów-założycieli Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich. Już W roku 1920 klub uruchomił też wioślarską sekcję kobiecą. W zawodach startowały one od 1921 roku.
Pierwszym poważnym zadaniem po I wojnie, była budowa własnej przystani – prowizoryczny obiekt zbudowany po pożarze w 1913 nie spełniał wymagań klubu. Pomimo wcześniejszych problemów z obiektami pływającymi, PTW zdecydował się ponownie na przystań pływającą posadowioną na pontonach. Uroczyste otwarcie odbyło się 25 maja 1922.
Liczba członków klubu oscylowała w okresie międzywojennym wokół 200, spadając w 1936 roku do 96. Klub miał charakter elitarny – konieczność zapłaty składek członkowskich eliminował uboższą część społeczeństwa. Zdecydowaną większość członków stanowili prawnicy, urzędnicy, przedsiębiorcy i nauczyciele. PTW w dalszym ciągu odgrywało w Płocku ważną rolę społeczną – organizowało bale, koncerty, tańce, a także „Wianki”. Klubowy chór występował nie tylko na imprezach organizowanych przez PTW, lecz również na większych koncertach i festiwalach muzycznych.