Była jedną z pierwszych argentyńskich artystek, która używała ruchu jako elementu składowego swoich rzeźb.
W 1957 roku założyła Agrupación de Artistas no Figurativos wraz ze swoim mężem i współpracownikiem Gregorio Vardanegą.
W 1959 roku Boto i Vardanega przeprowadzili się do Paryża, gdzie mieszkała do końca życia w 2004 roku. W 1960 roku Boto wzięła udział w I Biennale w Paryżu, gdzie rozpoczęła się jej kariera artystki kinetycznej. Jej prace koncentrowały się na koncepcjach związanych z ruchem, światłem i kolorem.
W tym czasie rozwinęła swoją działalność artystyczną, wykorzystując w swojej rzeźbiarskiej praktyce nowe elementy, takie jak silniki samochodowe czy kolorowe światła. Rzeczą szczególnie dla niej interesującą była zdolność poszczególnych obiektów do absorbowania i odbijania światła. W tym celu zaczęła eksperymentować z różnymi materiałami przemysłowymi, w tym z aluminium i stalą nierdzewną. Jej badania skoncentrowane były „na zasadzie powtarzania w świecie refleksji”. Boto poszukiwała sztuki zdolnej wzbudzić emocje, takie jak radość czy napięcie, sztuki, która mogłaby stać się lekarstwem na bolączki ducha.