Kiedy 13 lutego 1710 r., po kilkutygodniowym oblężeniu, Lewocza skapitulowała, do miasta wrócili i jezuici. Swoje budowle, znajdujące się przy samych murach, znaleźli ze spalonymi dachami i mocno uszkodzone. Po z górą półtorarocznej odbudowie 13 października 1711 r. konwikt został otwarty, chociaż prace budowlane przy całym kompleksie trwały jeszcze aż do 1724 r.
Konwikt zapewniał wychowanie i ukończenie wyższych studiów co roku 20–40 młodzieńcom, pochodzącym ze szlacheckich rodów z terenów całych ówczesnych Górnych Węgier. Nie byli przyjmowani kandydaci młodsi niż 12-letni. Pierwszeństwo mieli synowie zasłużonych rodów szlacheckich (zwłaszcza tych, którzy „porzucili herezję”). Niemajętni mieli otrzymywać bezpłatnie odzież i wyposażenie szkolne. Wyróżniał się wysokim poziomem przygotowania naukowego (m.in. uczono dwóch lub trzech języków obcych) i moralnego absolwentów, przy czym stosowano postępowe metody nauczania. M.in. odbywały się tu przedstawienia teatralne i to w języku słowackim. Gdy w 1773 r. w cesarstwie rozwiązano zakon jezuitów, szkołę prowadzili dalej minoryci, zaś sam konwikt działał jeszcze do roku 1785, kiedy go bezpośrednio zlikwidował Józef II.