zawartość alkoholu we krwi w g/dl), jednak IUPAC nie zaleca takiej praktyki i sugeruje użycie jednostek SI.
Odniesienie zawartości substancji do właściwości fizycznych roztworu + Przykładowe wartości stężeń w stopniach Baumégo Substancja °Bé %(g/100 g) gęstośćwzględna kwas siarkowy 15 16,38 1,1154 30 34,63 1,2609 66 93,81 1,8345 kwas azotowy 15 19,36 1,1154 30 41,30 1,2609 48 91,35 1,4948 kwas solny 15 22,92 1,1154 24 39,41 1,1983 Wiele właściwości fizycznych roztworu może zależeć od stężenia danej substancji w tym roztworze. Z tego względu możliwe jest wyrażenie stężenia substancji w roztworze w sposób pośredni poprzez podanie wartości określonego parametru fizycznego roztworu bądź w jednostkach umownych, zależnych od mierzonego parametru i przyjętej skali. Popularną niegdyś metodą, choć stosowaną czasem także obecnie, był pomiar gęstości roztworu za pomocą areometru Baumégo wyskalowanego w stopniach Baumégo (°Bé). W tych jednostkach podawano stężenie m.in. kwasu siarkowego, kwasu azotowego i roztworów glukozy. Dla wodnych roztworów etanolu zastosowanie mają stopnie Richtera (°R), odpowiadające jednostce „g/100 g” (procentowi masowemu), oraz stopnie Trallesa (°Tr) i stopnie Gay-Lussaca (°GL), które odpowiadają jednostce „ml/100 ml” (procentowi objętościowemu).