Od 1963 pracował na Politechnice Poznańskiej. W latach 1991–1996 sprawował funkcję dyrektora jej Instytutu Architektury i Planowania Przestrzennego. W 1984 został przewodniczącym Komisji Urbanistyki i Planowania Przestrzennego Oddziału Poznańskiego Polskiej Akademii Nauk. Zajmując to stanowisko zainicjował przyznawanie medalu Naturae Tutela Res Necessaria Hominum Pro Regionalibus et Urbanis Studis. Był także przewodniczącym sekcji urbanistycznej programu UNESCO "Człowiek i biosfera", prezesem Europejskiej Unii Inżynierów, Architektów i Planistów (EUEA), wiceprezesem Europejskiej Unii Średniego Biznesu (EUMC) oraz założycielem i dyrektorem Instytutu Architektury Budownictwa i Gospodarski Przestrzennej Wyższej Szkoły Gospodarki w Bydgoszczy. Należał do Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego.
Wypowiadał się za przywróceniem funkcji dawnemu dworcowi kolejowemu Poznań Główny.
Wieloletni Honorowy Przewodniczący Jury Ogólnopolskiego Konkursu „Modernizacja Roku”.
Został pochowany na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu (kw.