W 1923 osiadła w Bermondsey. Gdy LSE przeniosła się do Cambridge, zrezygnowała ze stanowiska, by zostać w Londynie i być blisko rodziców. Założyła jedno z pierwszych Biur Porad Obywatelskich, na Kensington Church Street, a następnie przeniosła się do Krajowej Rady Klubów Dziewcząt, która została powołana przez rządowy program Młodzież z 1940. Jako główny urzędnik do spraw szkoleń i zatrudnienia podróżowała po Anglii, by pracować z młodymi ludźmi. Została także tymczasowym inspektorem zajmującym się badaniem ośrodków żywieniowych i wypoczynkowych w Londynie. Prowadziła kursy dla kobiet w British Council i przeprowadziła ogólnokrajowy przegląd funkcji opieki społecznej. Pod koniec II wojny światowej wróciła do nauczania w LSE.
Carnegie United Kingdom Trust, z którym miała wcześniej powiązania, pod koniec 1944 wyznaczył ją do przeprowadzenia analizy pracy socjalnej w Wielkiej Brytanii, co zajęło jej rok. Po raporcie na temat zatrudnienia i szkolenia pracowników socjalnych z 1947 stworzyła drugi, podobny, w 1951. W raportach opowiadała się za utworzeniem szkoły pracowników socjalnych na poziomie uniwersyteckim. Odbyła podróż po szkołach socjalnych w Stanach Zjednoczonych i zaprzyjaźniła się tam z Charlotte Towle z Chicago School of Social Work, która przyjechała do LSE w 1955.