zaczęła ewoluować w stronę syntezy stylów, którą wykorzystała później w serii malarska architektura. Suprematyzm Malewicza stał się dla Popowej katalizatorem zmiany własnego stylu. W 1916 roku dołączyła do grupy Supremus, do której należeli m.in. Kazimierz Malewicz, Aleksandra Ekster, Ivan Klun, Olga Rozanowa i Ivan Puni. W grupie powstał jednak konflikt pomiędzy tymi, którzy jak Malewicz widzieli sztukę jako duchowe poszukiwanie, a tymi, którzy skupili się na potrzebie tworzenia przez artystę nowego świata materialnego. W 1916 roku Popowa zaczęła malować całkowicie abstrakcyjne kompozycje suprematystyczne, ale tytuł Malarska architektura (który nadała wielu obrazom) sugeruje, że nawet jako przedstawicielka suprematyzmu, Popowa bardziej interesowała się malarstwem jako projekcją rzeczywistości materialnej niż jako osobisty wyraz rzeczywistości metafizycznej.
W 1918 roku Popowa wyszła za mąż za historyka sztuki Borisa von Edinga, urodziła syna i przez rok praktycznie nie malowała. Jej mąż zmarł w następnym roku na tyfus, a Popowa była także poważnie chora.