W jego obrębie funkcjonowały w różnym czasie i lokalizacjach również garnizonowe ogrody, tory wyścigów konnych i lotnisko, czyli obiekty wymagające terenu mało zabudowanego i mało zadrzewionego. W związku z tym po odzyskaniu niepodległości i przejęciu gruntów przez władze miasta i państwa był to obszar, dla którego kreślono wiele planów urbanistycznych zakładających rozwój miasta zarówno jako miejsca zamieszkania, jak i stolicy z reprezentacyjnymi ośrodkami i centralnymi urzędami. Po rozszerzeniu Warszawy w 1916 jeden z planów jej rozwoju, przygotowany przez Koło Architektów pod kierunkiem Tadeusza Tołwińskiego, przewidywał powstanie Dzielnicy Nauki na południe od Alej Jerozolimskich, z główną arterią biegnącą w podobnym miejscu, co późniejsza Trasa Łazienkowska. Byłoby to przedłużenie zespołu zabudowań Politechniki Warszawskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym pomysły te zmodyfikowano, a dzielnica ta miała mieć charakter również administracyjny (główna arteria, biegnąca w tym samym miejscu miała nazywać się aleją Sejmową). Kolejne wersje przewidywały utworzenie na terenie komisariatu XVI Warszawy dzielnicy Piłsudskiego, ale zwykle z tych planów realizowano jedynie niektóre elementy, nie zachowując pełnej spójności, a ostatecznie zostały unicestwione wybuchem II wojny światowej.